One-Punch Man Manga Review

    Η τελευταία δεκαετία αποτελεί εποχή μεγάλης άνθησης και ανόδου σε δημοτικότητα της superhero κουλτούρας, τόσο μέσω των κόμικς, όσο και της μεταφοράς αυτών στη μεγάλη οθόνη, με επιτυχή ή και όχι τόσο επιτυχή αποτελέσματα. Fox, εσένα κοιτάω.

4618494-3862922504-recad

Η εξάπλωση, λοιπόν, της κουλτούρας αυτής έχει αναπόφευκτα διαμορφώσει ορισμένα μοτίβα συμπεριφοράς, δράσης, αλλά και πολλά κλισέ όσον αφορά την κοινότητα των υπερηρώων και των υπερκακών.

Προσπαθήστε τώρα να φανταστείτε μία σύμπτυξη, μία ανίερη ένωση, αν θέλετε, της superhero κουλτούρας και των ιαπωνικών manga. Καλά, δεν είναι τόσο δύσκολο να το φανταστεί κανείς, έχει ξαναγίνει με αρκετά δημοφιλή αποτελέσματα, π.χ. Astro Boy. Αν όμως υποτεθεί πως η ένωση αυτή περιλαμβάνει μεγάλες δόσεις καυστικού και σατιρικού χιούμορ, καταιγιστική δράση και επικούρα, τότε μιλάμε για το φαινόμενο που λέγεται One-Punch Man.

To One-Punch Man ξεκίνησε ως webcomic στη σελίδα του δημιουργού με το ψευδώνυμο One τον Ιούνιο του 2009 και γρήγορα γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με μέσο όρο τα 60.000 hits ανά ημέρα (!). Ένα ψηφιακό, ρετουσαρισμένο manga remake του original (αφού ο One ζωγραφίζει σε ιδιαίτερο στυλ, τύπου παιδικής μουντζούρας), ξεκίνησε να εκδίδεται τρία χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 2012, στην ιστοσελίδα Young Jump Web Comics, εικονογραφημένο από τον Yusuke Murata.

Story

Το βασικότερο κλισέ του υπερήρωα τον/την θέλει να αντιμετωπίζει ακραίες καταστάσεις που απειλούν την ανθρωπότητα, όπως υπερ-εγκληματίες, μεταλλαγμένοι και εξωγήινα τέρατα χρησιμοποιώντας τις υπερδυνάμεις που απέκτησε μετά το τσίμπημά του από ραδιενεργό σκουμπρί, ή όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις τύπου Batman, με gadgets και μπιχλιμπίδια για κάθε επικίνδυνη περίσταση.

Το shonen manga, τώρα, genre στο οποίο ανήκει το OPM, είναι ένα είδος το οποίο περιγράφει την προσπάθεια, τον αγώνα του χαρισματικού πρωταγωνιστή να γίνει δυνατότερος και, μέσα από νίκες και ήττες ενάντια σε αντιπάλους και πολλές φορές συμμάχους, ενδυναμώνεται συνεχώς με σκοπό την τελική σύγκρουση με την εκάστοτε ανταγωνιστική δύναμη. Εδώ μπαίνουν μοτίβα αυτοενδυνάμωσης, του να ξεπερνάς τον εαυτό σου, να μην τα παρατάς ποτέ, να προστατεύεις τους φίλους σου και άλλα τέτοια σάπια.

   Ερχόμαστε, λοιπόν, στο OPM, το οποίο από τη γραμμή εκκίνησης έχει κιόλας καταρρίψει όχι ένα, αλλά και τα δύο κύρια κλισέ: ο εντελώς συνηθισμένος και επ’ ουδενί αξιοσημείωτος πρωταγωνιστής, μετά από δική του απόφαση και λόγω bullying κατά την νεαρή του ηλικία, ξεκινάει ένα αυστηρό πρόγραμμα γυμναστικής 100 κάμψεων, 100 καθισμάτων και τρεξίματος 10 χιλιομέτρων ανά ημέρα, κάθε μέρα για τρία χρόνια, το οποίο τελικά τον αφήνει εντελώς φαλακρό και του δίνει υπεράνθρωπη σωματική δύναμη, αντοχή και ταχύτητα. Τόσο απλά. Τίποτα δεν τον τσίμπησε, τίποτα δεν τον μόλυνε, κανένας γονιός του δεν πέθανε, τίποτα. Ο τύπος απλά το έκανε. Πώς νιώθετε γι’ αυτό, απανταχού κακομαθημένοι υπερήρωες, με τις κληρονομημένες υπερδυνάμεις σας?

img000046

  Ο τύπος αυτός, ονόματι Saitama και ετών 25, γίνεται υπερήρωας για χόμπι και αργότερα από βαρεμάρα άσκησης οποιουδήποτε επαγγέλματος. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει, παρά ταύτα, δεν είναι ο φόβος κάποιας απειλής για την ανθρωπότητα, αλλά η αδυναμία του να βρει έναν αντίπαλο, άνθρωπο, υπεράνθρωπο ή τέρας, που να μπορεί να αντέξει παραπάνω από μία μόνο γροθιά του χωρίς να σκοτωθεί/καταστραφεί/κονιορτοποιηθεί (εικονικότατος ο τίτλος).

Κριτική

Κάτω από άλλες συνθήκες, ένα τέτοιο shonen manga θα παρουσίαζε από μικρό έως μηδενικό ενδιαφέρον, αφού η κινητήρια δύναμη για την πλοκή του, δηλαδή η ενδυνάμωση του χαρακτήρα για να νικήσει τον επόμενο δυνατότερο αντίπαλο, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Ο Saitama έκανε τη γυμναστικούλα του, κάτι έσπασε μέσα του και πλέον είναι υπεράνθρωπος, τελεία. Δεν χρειάζεται να γυμναστεί ξανά στη ζωή του και, προς μεγάλη του λύπη και κατάθλιψη, κάθε αντίπαλός του ασκεί πάνω του την ίδια αντίσταση με μία δίφυλλη πόρτα σαλούν. Η ιδέα ενός πρωταγωνιστή πρακτικά παντοδύναμου ομολογουμένως δεν αποτελεί και το πιο γόνιμο έδαφος για το χτίσιμο μιας ιστορίας.

Εδώ, όμως, έγκειται η ιδιοφυΐα του δημιουργού.

  Κι αυτό γιατί το OPM είναι ένα manga το οποίο εισάγει ασταμάτητα νέους χαρακτήρες στον κόσμο του, είτε υπερήρωες που ανήκουν στο τεράστιο Hero Association, είτε υπερκακών, τεράτων και αντι-ηρώων που αντιμάχονται τους πρώτους. Η ποικιλία σε χαρακτήρες, δυνάμεις, gadgets και προσωπικότητες είναι απέραντη, από την πιο ηλίθια και άχρηστη υπερδύναμη ως την μεγαλύτερη OP-ίλα που μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο μυαλό, όλα λίγο πολύ θα καλύπτονται από κάποιον χαρακτήρα με σημαντικό ή ασήμαντο ρόλο στην πλοκή. Με αυτή τη βάση, η ιστορία συνεχώς εξελίσσεται, όχι με το συνηθισμένο format μεγάλων story arcs, αλλά μέσα από πολλά mini-arcs, των οποίων τη μετάβαση από το ένα στο άλλο δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς, αφού περιστρέφονται θεματικά γύρω από τους χαρακτήρες που ο Saitama συναντά και συνεργάζεται μαζί τους.

   Η σάτιρα και το καυστικό προς τη superhero κουλτούρα χιούμορ είναι διάχυτο στο manga, με πολλά σημεία και σκηνές να βγάζουν τρελό γέλιο. Στις περισσότερες τέτοιες σκηνές την παράσταση κλέβει το πρόσωπο του Saitama, αφού οι αντιδράσεις του είναι πεζές και κωμικά ρεαλιστικές παρά τον κόσμο στον οποίο ζει, ενώ οι γκριμάτσες του έχουν εύρος από ηλίθιες μέχρι τσαντισμένου Punisher, όταν για κάποιο λόγο σοβαρεύεται.

Scary_Saitama

   Πέρα από το «εύκολο» χιούμορ, όμως, εμφανής είναι και η καυστική σάτιρα της σνομπ, επαναπαυμένης ηρωικής ελίτ, η οποία έχοντας καβαλήσει για τα καλά το καλάμι, ασχολείται μόνο με τα δικά της θέματα και είναι στον κόσμο της, αδιαφορώντας ή και χλευάζοντας τόσο τους κοινούς θνητούς, όσο και τους κατώτερους στην ιεραρχία υπερήρωες. Η ταύτιση για ακόμα μια φορά της ελίτ με χαρακτήρες όπως οι Fantastic Four είναι αναπόφευκτη, ωστόσο θα αποφύγω να ρίξω χολή για τις μάπες τους (για αυτό το σκοπό ανατρέξτε σε πιο περιγραφικό και επίκαιρο άρθρο για την τετράδα της ντροπής εδώ).

Εκεί που το OPM πραγματικά διαπρέπει, πάντως, είναι το αισθητικό κομμάτι. Τα πάντα γύρω από το σκίτσο είναι προσεγμένα, από χαρακτήρες, περιβάλλοντα, σκηνές δράσης, μέχρι τις πιο χαλαρές κωμικές σκηνές. Η δράση αποδίδεται σχεδόν κινηματογραφικά, με δισέλιδα τεράστια καρέ πανοραμικών λήψεων, ενώ η έκδοση του manga σε ηλεκτρονική μορφή μεταφράζεται σε απόλυτη ελευθερία του Murata να αποτυπώνει την ιστορία σε όσα καρέ και σελίδες θέλει, χωρίς τα όρια που προκύπτουν από την έκδοση σε εβδομαδιαίο περιοδικό. Μικρό σπόηλερ για μια μικρή γεύση, η πορεία ενός μετεωρίτη προς την πόλη όπου εκτυλίσσεται η ιστορία αποδίδεται σε όχι λιγότερες από 15 σελίδες, ουσιαστικά 15 μεγάλα καρέ τα οποία σε γρήγορη εναλλαγή δίνουν την αίσθηση ταινίας.

z4f8H

   Κλείνοντας, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως το One-Punch Man είναι κάτι παραπάνω από ένα πολύ καλό και άρτιο manga. Είναι μία κριτική του superhero genre με ύφος κωμικά καυστικό, χωρίς να χάνει ούτε σε μισό καρέ τις επικές διαστάσεις του. Ασχοληθείτε σίγουρα μαζί του εφόσον σειρές όπως Dragonball και οποιοδήποτε superhero comic σας ελκύει, δεν θα το μετανιώσετε.

Υ.Γ.: Η (αναπόφευκτη) μεταφορά του manga σε anime δεν λέει να έρθει πιο γρήγορα, αλλά τουλάχιστον έχουμε κάτι ακόμα να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβρη.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “One-Punch Man Manga Review

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s