Συνεχίζουμε να θυμόμαστε! Τα 7 opening παιδικών που μας στοίχειωσαν!

Συνεχίζουμε το αυθόρμητο αφιέρωμα μας στα openings των παιδικών που μας σημάδεψαν! Όπως και την προηγούμενες φορές ( εδώ και εδώ) γράφουμε για τα κινούμενα σχέδια που πλημμύριζαν τις οθόνες των καναλιών τα πρωινά κάθε Σαββατοκύριακου και μας έφεραν σε επαφή με τα πράγματα που μετέπειτα θα τα παίρναμε στα σοβαρά (ίσως πιο σοβαρά από όσο θα έπρεπε, αλλά τώρα το κακό έγινε!) Θέλοντας να πάμε λίγο παραπέρα, αυτό το κομμάτι εστιάζει περισσότερο σε λίγο πιο θαμμένα κομμάτια, τα οποία ίσως λόγω ώρας, ίσως λόγω περιεχομένου, δεν έκαναν τον σάλο και την επιτυχία του Dragon Ball πχ, παραμένουν όμως αγαπημένα, τουλάχιστον στον γράφοντα! Πάμε λοιπόν να ξεκινησούμε για άλλη μια φορά το ταξίδι πίσω στον χρόνο!

1)Pinky and the Brain

To Pinky and the Brain προβλήθηκε  στις ΗΠΑ  το 1995-1998, ενώ στην Ελλάδα ήρθε λίγο αργότερα, αρχές του 2000.Στην δημιουργία του αναμείχθηκαν ονόματα όπως ο Steven Spielberg (Jurassic Park) και οι γνωστοί άγνωστοι που μας χάρισαν το Αnimaniacs! Το θέμα του καρτούν ήταν ιδιαίτερα σκοτεινό: Δύο ποντίκια για πειράματα, ο ιδιοφυής αλλά σατανικός Brain και ο καλοκάγαθος αλλά αφελής Pinky προσπαθούν κάθε βράδυ να κατακτήσουν τον κόσμο και πάντα αποτυγχάνουν! Συνήθως η αφήγηση κινούνταν μεταξύ της παρωδίας γνωστών ταινιών και ηθοποιών και του μαύρου χιούμορ με τις συνεχόμενες λεπτές αναφορές σε βασανιστήρια που βίωναν στην καθημερινότητα τους οι δύο αντιήρωες. Ίσως για αυτό στην Ελλάδα προβάλλονταν και βράδυ…Τα χρόνια που πέρασαν δεν το αλλοίωσαν καθόλου, ήταν και παραμένει ένα εξαιρετικό cartoon!! Το ίδιο το οpening, με μια παράξενη 50s αισθητική, άφησε το δικό του σημάδι…

 

2)Triton of the Sea

To υπερβολικά μακρινό 1972, ο Yoshiyuki Tomino μετέφερε σε anime το manga Triton of the Sea (海のトリトン Umi no Toriton), του Osamu Tezuka. Στην Ελλάδα, όπου όπως έχουμε ξαναπεί, η φάση με τα cartoon και τα anime ήταν άγνωστη, το έφεραν 25 χρόνια αργότερα, χωρίς να ξέρουν ακριβώς περί τίνος πρόκειται.  Έτσι λοιπόν, χάρη στον Tomino και την βαριεστημάρα κάποιου υπαλλήλου του 06, είδαμε το πιο ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ και σαδιστικό anime που μπορούσε να αντέξει μια παιδική ψυχή 7, άντε 8 ετών. Στο Triton of the Sea ήταν η πρώτη φορά που είδα θάνατο ήρωα (και μάλιστα εν ψυχρώ εκτέλεση), βασανισμούς, αίματα και μια ωμή απεικόνιση της απώλειας και του πόνου. Όπως και να έχει το εκτιμούμε. Το οpening τώρα, για να ταιριάζει με το κλίμα του anime ήταν υπερβολικά ΕΠΙΚΟ, σε σημείο εγκλήματος. Ήταν και παραμένει μια γνήσια, ειλικρινή και εξαίσια φολκλορική μελωδία που σημάδεψε την νιότη μας! Απολαύστε!

 

3) Tάρο ο Γιος της Δράκαινας

Γενικότερα, σαν παιδιά, χρωστάμε πολλά στο 06, ένα κανάλι που έπαιζε κατά κύριο cartoon και anime και τα σταματούσε μόνο για να διαφημίσει τον παιδικό του σταθμό (;). Σε μια εποχή χωρίς Ιντερνετ, το 06 ήταν μονόδρομος αν ήθελες να δεις τηλεόραση εκτός Σαββατοκύριακού. Αυτή η συνεχόμενη προβολή βέβαια είχε και ένα πρόβλημα, γιατί το πρόγραμμα του σταθμού (και το budget του) δεν ήταν ανεξάντλητο. Έτσι, αναγκαζόταν να παίζει σε λούπα τα ίδια επεισόδια και τις ίδιες ταινίες, μέεεεχρι να βρει κάτι καινούργιο. Ακόμα και όταν το έβρισκε βέβαια, μετά από λίγο γυρνούσε στην λούπα. Αυτή η διαρκής επανάληψη είχε ως αποτέλεσμα να βλέπουμε τις σειρές σαν μεγάλες ταινίες και τις ταινίες σαν σειρές. Για αυτό και είναι ο Τάρο εδώ (ιαπωνικός τίτλος Tatsu no Ko Tarou). Μια από τις καλύτερες anime ταινίες, που αφηγείται την περιπέτεια του Tarou, ενός τεμπέλη και εγωιστή νέου που μαθαίνει για την αλληλεγγύη και την στοργή στην προσπάθεια του να σώσει την μητέρα του… Η ίδια η ταινία δημιουργήθηκε το  1979, από τον Kirirô Urayama και παραμένει ένα μνημείο ομορφιάς και ανθρωπισμού. Και ειδικά η μουσική της σε στοιχειώνει…

 

4)Saber Rider and the Star Sheriffs

Σήμερα λέμε less is more. E, στα 80s αυτό δεν ίσχυε. Φόρτωναν τα anime με 200 στοιχεία και περίμεναν να έχουν πολλαπλάσια επιτυχία. Προφανώς δεν γινόταν πάντα, αλλά όταν πετύχαινε, ήταν τρομερό. Ένα τέτοιο επιτυχημένο υπερφόρτωμα ήταν και το Saber Rider, ένα sci- fi/ mecha/western/drama/comedy anime. Στην χώρα μας προβλήθηκε αρχικά το  1989-1990, αλλά ουσιαστικά έπαιζε για όλο το 90 ασταμάτητα. Σκηνοθέτης του ήταν ο Franklin Cofod (μπερδεμένη ιστορία, έπαιξε Ιαπωνία, το πήραν Αμερική και το ξαναμόνταραν και το πούλησαν εδώ μετά…οκ δεν ήταν μπερδεμένο τελικά)

 

5) Jumaru ( κανονικά Plawres Sanshiro)

Το Jumaru παίκτηκε το 1983 – 1984 στην Ιαπωνία, και ήταν παραγωγή της  Kaname Pro και σκηνοθεσία του Masahisa Ishida. Στην Ελλάδα ήρθε περίπου στις αρχές του 1990 και παρέμεινε για κάμποσα χρόνια, παρά το ότι ήταν μόλις 37 επεισόδια… Αυτό το anime ήταν λίγα κλικ κάτω από το Κabamaru κάποια στιγμή, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να αποκτήσει το cult ύφος και προσωπικότητα του ανταγωνιστή του. Κοιτώντας το τώρα, καταλαβαίνει κανείς το γιατί. Παραμένει κολλημένο σε φόρμες και κλισέ που και πριν, αλλά και έκτοτε, κυριάρχησαν στα shonen. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν είναι απολαυστικό! Ειδικά το opening συνδυάζει λίγο την δυναμική glam rock των 8οs με την ιαπωνική pop και μας δίνει μια ανεβαστική τραγουδάρα που ποτέ δεν έχασε την λάμψη της!(πάρτε ολόκληρο επεισοδιάκι να το θυμηθείτε!)

 

6)Mebabots

To νεότερο anime της λίστας είναι ένα γνήσιο shonen που, αντιγράφοντας εν μέρει τα πόκεμον, καταφέρνει να βρει τον δικό του δρόμο στις καρδιές μας. Ξεκίνησε ως videogame το 1997  και έγινε anime δυο χρόνια αργότερα από τον Tensai Okamura. Στην Ελλάδα ήρθε νωρίς το 2000 και μας έκανε συντροφιά για ένα διάστημα σε διάφορα κανάλια (όχι στο 06). Πωρωθήκαμε με τις μάχες, λατρέψαμε τον Μetabee, αγαπήσαμε το τραγούδι!Ώρα για μάχη κτλπ…

 

7) Δον Κιχώτης

Kαι κλείνουμε με κάτι ευρωπαϊκό. Συχνά έχουμε την αίσθηση ότι τα ευρωπαικά cartoon είναι απαισιόδοξα και θλιβερά. Και έχουμε δίκιο, ειδικά αν πάρουμε σαν παράδειγμα αυτό. Παραγωγής του 1979 από τους  José Javier Romagosa  και τον Cruz Delgado, το cartoon αυτό καταφέρνει με σπουδαίο τρόπο να απεικονίσει το πνεύμα του αριστουργήματος του Θερβάντες και να μεταβληθεί, όχι μόνο χάρη στην νοσταλγία μας, σε μια σπουδαία δουλειά. Το «πρόβλημα» είναι ότι η ιστορία του  Δον Κιχώτη είναι πολύ βαθιά και πολλές φορές αυτό έπνιγε τον μικρό θεατή, ενώ οι δύσκολες στιγμές της ,όπως το φινάλε, άφηναν ένα τεράστιο σημάδι. Το τέλος του ήταν για μένα ίδιας σημασίας με τον θάνατο του Μουφάσα, και αυτό λέει πολλά. Το opening ειδικά συνοψίζει όλα αυτά τα στοιχεία με τον υποβλητικό του τόνο…


Μια σκέψη σχετικά μέ το “Συνεχίζουμε να θυμόμαστε! Τα 7 opening παιδικών που μας στοίχειωσαν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s